Muhteşem Gatsby-Francis Scott Fitzgerald

Birisini eleştirmeye kalkıştığında dedi babam, şu dünyada her insanın senin sahip bulunduğun ayrıcalıklara sahip olmadığını hiç aklından çıkarma.

Yine de kente tepeden bakan sarı pencerelerinin hizası, kararan sokaklardaki rastgele izleyiciye insan mahremiyetinden nasibine düşeni aktarmış olmalıydı ve ben de, yukarı bakıp merak eden o kişiydim. Hem içinde hem de dışındaydım, yaşamın durmak bilmez çeşitliliği karşısında hembüyüleniyordum hem de tiksiniyordum.

Gözüme ilk çarpan, etrafa dağılmış genç İngiliz delikanlıların çokluğuydu, hepsi iyi giyimliydi ve hepsi de biraz aç gözüküyor; uzlaşmaz ve zengin Amerikalılarla ağırbaşlılıkla, alçak sesle konuşuyordu.

Anlayışla gülümsedi, aslında anlayıştan da öteydi. Yaşamınız boyunca dört beş sefer rastlayabileceğiniz türden, içinde sonsuz bir güvence barındıran o ender gülümsemelerden biriydi. Bir anlığına bütün dış dünyayla yüz yüze gelip – ya da yüz yüze gelmiş gibi yapıp- ardından karşı konulmaz bir önyargıyla, sizin lehinize dönen, size odaklanan bir gülümsemeydi. Sizi, nasıl anlaşılmak istiyorsanız, öyle anlıyordu, size inanılmasını istediğiniz gibi inanıyordu ve sizin hakkınızdaki izleniminin, tam da bırakmayı umduğunuz en iyi izlenim olduğuna dair size güvence veriyordu.

… şarap gibi derin bir uykuya daldı.

Bir kadında sahtekarlık, asla fazla suçlayamayacağınız bir şeydir.

Herkes kendi erdemlerinden en az birinin kendisinde bulunduğundan kuşkulanır.

… ve nehrin karşı kıyısında, nasıl kazanıldığı belirsiz paralarla inşa edilmiş, beyaz yığınlar ve kesme şekerler gibi yükselen binalarıyla şehir… Queensboro Köprüsü’nden görünen bu şehir, dünyanın tüm gizem ve güzelliğine ilişkin ilk çılgın vaadiyle bu şehir, insanda daima ilk kez görülüyormuş gibi bir izlenim bırakır.

… güneydoğu Avrupalılara özgü üstdudak…

Victoria: Plaza Oteli’nin önündeki at arabaları

O karısının erkeğiydi, kendisinin değil.

Daisy’nin sıra dışı bir kız olduğunu biliyordu, ama bilmediği kibar bir kızın nasıl sıra dışı olabileceğiydi.

Kötü bir sürücü ancak başka bir kötü sürücüyle karşılaşana dek güvendedir… otuz yaşındayım dedim. Kendime yalan söyleyip bunu da onur sayabileceğim yaşı beş yıl geçtim.

Onlar umursamaz insanlardı, Tom’la Daisy eşyaları ve yaratıkları ezip geçiyorlar, sonra paralarına, sonsuz umursamazlıklarına ya da onları her ne bir arada tutuyorsa ona sığınıp kendi pisliklerini başka insanlara temizletiyorlardı…

Gatsby, yeşil ışığa, yıldan yıla önümüzden geri çekilen o heyecan verici geleceğe inanıyordu. O zamanlarda aklımıza gelmiyordu bu, ama fark etmez, yarın daha hızlı koşacak, kollarımızın daha da ötelere uzatacağız… ve derken güzel bir günün sabahında… Böylece akıntıya karşı kürek çekerek, durmaksızın geçmişe doğru sürükleniyorsun.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

Web sitenizi WordPress.com ile oluşturun
Başla
%d blogcu bunu beğendi: